February 2, 2006

Isya,

Sa Panahon ng recollection, magandang panahon para tipunin ang mga karanasan para higit na makilala ang sarili, ang kaibigan, ang lipunan at nais na patunguhan. Ang malapit na pagtatapos ng hayskul ay isang malaking pagsasangang-daan.

Ano ang gusto kong sabihin sa iyo sa araw ng iyong recollection?

Sa mga ikinatutuwa at hindi maitagong pagmamalaki-
Isa ang malalim na pandama o pag-unan para sa kapwa. Sa maraming pagkakataon mulsa sa iyong pagkabata, hindi iilang beses mo kaming pinag-isip ng nanay mo sa nakikita, naisulat at pagatatanong mo sa nasasaksihan sa paligid. Mainan na mapanatili at mapaunlad mo pa ito. Hindi nakakatakot iwanan ang mundo sa mga kagaya mong hindi naglulubay sa pagtatanong, kung bakit ganito ang kaayusan at ano mang maaring gawin at bahagi natin para mabago ito.

Hindi rin kami nababahala na baka masyado kang seryoso sa buhay, at napapalayo sa normal na takbo ng kabataan. Ang mahabang oras sa pananamit at pananalamin, ang kalat sa kwarto, mga pagtatanong at kwento ng crush, kaibigan at manliligaw, babad sa telepono, ang mga araw ng pananahimik, pagkabaot at di maispeling na pagkakataon. Nakakahinga kami ng nanay mong na walng dapat ipangamba.

Nakakataba ng puso ang kagustuhan at hangarin mong maging guro, sa kabila ng maraming posibleng tunguhin batay sa pinapakita mong kakayanan, makulit na pangungumbinsi (lalo na ng nanay ko) at nagdudumilat na katotohanan ng katayuan ng mga nagtuturo sa ating bayan. Wala nang ibang patunay na nauna kong nasabi kung hindi ang patuloy mong pananalig makaambag sa paghubog ng kamalayan ng kabataan.

Sa dinadaanan mong nagsasangang daan, asahan mong nandito lang kami ng nanay mo, sa ano mang mapusuan at mapagpasyahan mo ngayon at sa marami pang pagkakataon.

Saludo ako sa iyo Isya, kaibigan, kabahaginan, ka-pluma sa mga nais maisulat, ka-band sa mga nais pakinggan at pagnanais maging musikero, kapintig puso sa hangad na pagbabago at ikinagagalak/naming anak.

Tatay

I do actually remember.
Here is to love and life. :)

Joe Satriani - Love Thing

in doubt

hindi ko alam kung pano magcomfort ng taong namatayan ng minamahal
ang aking kayahamikan ba ay sapat na upang bigyan ng magaan na pakiramdam
ang isang taong malungkot at nagdudusa.

hindi ko alam kung tama ba ang mga salitang bibgkasin upang kahit papaano
ay mapagaan ang loob na hindi parin tanggap ang pagkawala ng kanyang matalik
at minamahal na kaibigan.

hindi ko alam.

p(l)ush

The last time I wrote something was two months ago on a Thursday. Amazing.
Last week I went into a gig which lasted 4 in the morning and I was completely dazed as I was walking home. So, I ran instead of walking I just ran. The downside of that night is that I have to mention your name to people you and I know. Still painful. Three years has passed and I am still here thinking and replaying moments and memories like it's on a loop.

"Grabe pare mahirap makipagbreak!" - sabi nila.
Totoo naman. Naiintindihan ko.

Kaya baka kaya nandito parin ako kasi di ko talaga nasabi yung gusto kong sabihin.

Buhay buhay nga naman. Bigyan mo naman ako ng pagkakataon na maging masama.
Hahaha. Insanity!

where I am...

I am here trying my very best to be like you.